خداوند مهربان زبان و توانایی ارتباط کلامی را به مثابه نعمت بر انسانها ارزانی کرد. «خدای رحمان، قرآن را تعلیم داد، انسان را بیافرید و به او گفتن آموخت».
نعمت سخن گفتن و توانایی ارتباط کلامی، در حرفه معلمی اهمیتی بیشتر دارد. زیرا گفتگو مهم ترین رکن حرفه تعلیم و تربیت است. بیشترین ارتباط معلم با دانش آموز به وسیله زبان و گفتار ایجاد می شود.
یکی از اضلاع خودشناسی و محاسبه نفس، سنجش میزان و نحوه استفاده از نعمت زبان است.
گفتاری فرصت آموزشی ایجاد می کند و سخنی فرصت آموزشی را از بین می برد. با سخنی نهال مهر و دوستی کاشته می شود و با زبانی عداوت و دشمنی به بار می آید.
دانشمندان اخلاق، آفات زبان را برای هشدار به میان می آورند تا فرد به آثار زیان بار گفتار بد و سخن ناروا آگاه شود و عزم بر دوری از آنها پیدا کند.
صرف بیان آفت زبان، در حد ایجاد انگیزه مؤثر است اما پیشگیری و بهبود اثربخش گفتار بد، پیچیده تر از پند و نصیحت است، زیرا رفتارها ریشه در صفات، منش و شاکله فرد دارند.